บทกลอนธรรมะดี ๆ จากสมเด็จพระสังฆราชฯ

บทกลอนธรรมะดี ๆ จากสมเด็จพระสังฆราชฯ

               ครั้งที่คุณครูปิยะฤกษ์เคยเรียนระดับมัธยมศึกษา  ได้ร่ำเรียนวิชาภาษาไทย  บทกวีที่ปรากฏในหนังสือที่ง่ายที่สุดและท่องจำได้ขึ้นใจจนถึงทุกวันนี้คือ…

               คิดดี พูดดี ทำดี

เป็นศรี เป็นพร สูงสุด

ไม่มี พรเทพ พรมนุษย์

เปรียบประดุจ ความดี ที่ทำเอง

               (พระนิพนธ์ ของ สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก)

              เมื่อพิจารณาให้ดี นักเรียนจะพบว่า คำประพันธ์ข้างต้นมีลักษณะคำประพันธ์ที่เรียกว่า “กลอนหก”  มีวรรคละ ๖ คำ  แต่ทำไมวรรคที่ ๓ และ วรรคที่ ๔ มี ๗ พยางค์ และ ๘ พยางค์ตามลำดับ  (อ๋อ นักเรียนบางคนเข้าใจแล้ว)  ก็เพราะว่าเวลาในการอ่านเราต้องอ่านแบบรวบพยางค์อย่างไรละครับ   เช่น  มนุษย์ ให้ถือว่าเป็น ๑ คำ  ประดุจ ถือว่าเป็น ๑ คำ  ที่ทำ  ก็นับเป็นอีก ๑ คำ   เมื่อเข้าใจฉันทลักษณ์การแต่งคำประพันธ์แล้ว ก็จะมีประโยชน์ต่อการแต่งคำประพันธ์ชนิดต่าง ๆ รวมทั้งจะทำให้เราไม่พบอุปสรรคในการอ่านออกเสียงอีกด้วยนะครับ

               แต่เรื่องราวที่ขอนำเสนอไม่ใช่มีเพียงเท่านี้  ที่ยกมานี้เพื่อร่วมไว้อาลัยและถวายความอาลัยในการเสด็จสู่สวรรคาลัย (สิ้นพระชนม์) แด่สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก  และด้วยประสงค์ให้ผู้แวะมาอ่านผ่านมาพบกับบล็อกการศึกษา  “เรียนภาษาไทยน่ารู้กับครูปิยะฤกษ์”  ได้อ่านธรรมะดี ๆ  สั้น ๆ นี้   แล้วร่วมกันแสดงความคิดเห็นจากองค์ความรู้ที่มี  และเหตุการณ์ที่ประสบมาในชีวิตว่ามีความสอดคล้องหรือเป็นไปตามเนื้อหาจากการอ่านคำประพันธ์ข้างต้นหรือไม่  อย่างไร?